अवघं नावच किती अर्थपूर्ण — संजीवनी, म्हणजे जीवन देणारी शक्ती. परंतु आज तोच वृक्ष उभा आहे मृत अवस्थेत. कोरडे फांद्या, निर्जीव खोड आणि सभोवताली पसरलेली निस्तेज शांतता. नाव आहे संजीवनी, पण त्याच्यातच आता जीवन शिल्लक नाही.
कधी काळी हिरवीगार पाने, फुललेला श्वास आणि आशेचा सुगंध देणारा हा वृक्ष आज काळवंडलेल्या स्मृतीसारखा उभा आहे. काळानं त्याचं सौंदर्य हरवलं, आणि माणसांच्या दुर्लक्षानं त्याचं अस्तित्व कोमेजलं.
संजीवनी’ म्हणजे जीवनाचा नवा श्वास, पण इथे नाव आणि वास्तव यांचं नातं तुटलेलं दिसतं. जिथं जीवनाचं प्रतीक असावं, तिथंच आता मृततेचं प्रतीक उभं आहे.
हा वृक्ष जणू निःशब्दपणे सांगतोय — मी संजीवनी आहे, पण माझ्यातूनच जीवन संपलं आहे.
संजीवनी वृक्षाची ही मृत अवस्था ही फक्त एका झाडाची गोष्ट नाही, तर ती आपल्या संवेदनांच्या मृत्यूची कहाणी आहे. ज्या भूमीवर वृक्ष मरतात, तिथं माणसाचंही अस्तित्व टिकणं कठीण होतं. जीवन देणाऱ्या झाडांना जगवणं ही आता केवळ जबाबदारी नाही, ती आपल्या अस्तित्वाची गरज आहे.
